ตอนที่ 305 : ฤาษีกินเหี้ย

                  เคยเรียนพระบาลี               

         พระฤาษีองค์หนึ่งหนา

         อากัปกิริยา                              

         น่าศรัทธาเกินกว่าใคร

         ห่มหนังพยัคฆ์                           

         ใครเห็นจักต้องเลื่อมใส

         ที่จริงในจิตใจ                            

         หารู้ไม่มากมลทิน

                  ฤาษีตีตัวเหี้ย                     

         กินเนื้อเสียแทบหมดสิ้น

         เหี้ยตายวายชีวิน                         

         เกือบหมดสิ้นพงพนา

                  เหี้ยหนึ่งชักเอะใจ               

         ว่าทำไมญาติวงศา

         ร่อยหลอลูกนัยน์ตา                     

         รู้ที่มาของความตาย

         หลบฆ้อนพระฤาษี                       

         เอาหางชี้ไอ้วายร้าย

         สมณะไม่ละอาย                         

         ไม่ขายหน้าสาธุชน

         ยกหางสะบัดคอ                         

         ฤาษีงอตาถลน

         ปากก้องร้องคำรณ                      

         “ฤาษีเนี่ยเหี้ยกว่าใคร”

                  เรื่องนี้สอนเราว่า                

         อันวาจาที่ปราศรัย

         ไม่จริงดั่งจิตใจ                           

         ปากปราศรัยใจเชือดคอ

         กิริยาน่ากราบไหว้                       

         แต่ในใจเขานั่นหนอ

         ทรยศและคดงอ                         

         เขาด่าทอว่า...เหี้ย...เอย. ๚๛

 

                           พระเทพปฏิภาณวาที

                              “เจ้าคุณพิพิธ”

ขอบคุณเจ้าของภาพ         


อ่าน : 0

แชร์ :


เขียนความคิดเห็น