บทที่ 2  การบำรุงเลี้ยง

เมื่อโลกรู้จักความงาม ความอัปลักษณ์จึงปรากฏ

เมื่อทุกคนรับรู้ถึงความดี ความเลวจึงประจักษ์

ดังนั้น มี กับ ว่าง จึงเน้นซึ่งกันและกัน

ยาก กับ ง่าย จึงส่งเสริมซึ่งกันและกัน

ยาว กับ สั้น จึงปรากฏร่วมกัน

สูง กับ ต่ำ จะพึ่งพาซึ่งกันและกัน

ท่วงทำนอง กับ เสียง เติมเต็มซึ่งกันและกัน

ก่อน กับ หลัง จึงสอดคล้องกัน

ปราชญ์จึงกระทำโดยไม่กระทำ

สั่งสอนโดยไม่เอ่ยวาจา

กระทำทุกอย่างโดยไร้คำพูด

อยู่อาศัยโดยปราศจากความฟุ่มเฟือย

เพราะไม่ยึดมั่นในสิ่งต่างๆ

ไม่ตั้งมั่นในความสำเร็จ

จึงเป็นนิรันดร์