ประวัติผู้เขียน “เต๋าเต๋อจิง”

ผู้เขียนคือ เล่าจื้อ 

ประวัติของเหลาจื่อตามจดหมายเหตุ “สื่อจี้” ระบุว่า เหลาจื่อ มีแซ่เดิมคือ “หลี่” มีชื่อว่า “โบหยาง” คนส่วนใหญ่มักจะเรียกว่า หลี่เอ๋อ ในวงวรรณกรรมจะมีชื่อว่า หลี่ตัน 

ส่วนชื่อ เหล่าจื่อ นั้น สันนิษฐานว่า ได้รับการเรียกขานเมื่อครั้งที่ขงจื้อได้ขอเข้าพบ และได้เรียกขานเพื่อแสดงความเคารพต่อปราชญ์ท่านนี้

เหลาจื่อ ประกอบด้วยคำว่า “เหลา” เป็นคำที่เรียกผู้เฒ่าผู้แก่ด้วยความเคารพ “จื่อ” เป็นคำเรียกครูบาอาจารย์ที่เป็นที่เคารพ ดังนั้น เหลาจื่อ จึงอาจแปลได้ว่า “อาจารย์ผู้อาวุโส” ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นคำแทนตัวของผู้เขียนเต๋าเต๋อจิง ไปโดยปริยาย

เหล่าจื่อมีชีวิตอยู่ช่วงตอนปลายของราชวงศ์โจว เป็นชาวแคว้นฉู่ (ปัจจุบันอยู่ในมณฑลเหอหนาน) ทำหน้าที่ดูแลหอพระสมุดหลวงแห่งราชสำนักโจว ต่อมาราชสำนักเสื่อมโทรม จึงออกปลีกวิเวก 

จุดกำเนิด

เมื่อเหลาจื่ออยู่ในนครหลวงเป็นช่วงการปกครองของราชวงศ์โจว เมื่อสภาพสังคมที่เสื่อมโทรม จึงได้ตัดสินใจผละจากไป ขี่ควายมุ่งสู่ชมพูทวีป 

ระหว่างทางผ่านด่านหานกู่ "อิ๋นสี่" ขุนนางดูแลด่าน เนื่องจากได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานจึงต้อนรับท่านด้วยมิตรจิตมิตรใจอันอบอุ่น ก่อนจากไป อิ๋นสี่พูดกับท่านว่า "ท่านจะไปแล้ว โปรดเขียนหนังสือสักเล่มให้เราเถิด" ท่านเหลาจื่อจึงได้นั่งลงเขียนหนังสือเล่มนี้ไว้ 

ซึ่งตามตำนานเล่ากันว่า ท่านได้ลงมือเขียนถึงสองสามวัน จึงแล้วเสร็จ โลกจึงได้มีคัมภีร์ที่ทรงคุณค่ากำเนิดขึ้นมา