นายวาณิช

คุณค่าของชีวิต ใช่จะมีเพียงเงินตรา

""นายวาณิช"" คือ เรื่องราวของ ""หลิ่ว"" และสหายที่ร่วมกันหอบเสื่อผืนหมอนใบจากจีนแผ่นดินใหญ่เข้ามาสู่แผ่นดินสยาม เขาเริ่มจากการเป็นลูกจ้าง ทำงานหาเงินดำรงชีพและเลี้ยงดูครอบครัว ทุ่มเทมานะและความพยายาม พินิจพิจารณาการค้าขาย จนในที่สุดจึงได้กลายเป็น ""นายวาณิช"" ผู้มั่งคั่งและมีผู้คนมากหน้าหลายตาเรียกขานกันว่า ""เถ้าแก่หลิ่ว"" หากแต่ชีวิตของเถ้าแก่หลิ่วนั้นจะทำให้ผู้อ่านได้เข้าใจอย่างถ้องแท้ถึงคำว่าพอและคุณค่าของชีวิตที่สำคัญยิ่งเสียกว่าวัตถุภายนอก

นวนิยายรางวัลชมเชย รวี โดมพระจันทร์ ประจำปีพุทธศักราช 2533 ได้กลับมาอีกครั้งกับฉบับพิมพ์ใหม่ของสำนักพิมพ์แสงดาว นับเป็นอีกครั้งที่ผู้อ่านจะได้เข้าใจถึงชีวิตดังที่ ยังดี วจีจันทร์ นักวิจารณ์วรรณกรรมได้ให้คำวิจารณ์ไว้ว่า ""เรื่องนายวาณิช ชีวประวัติของเถ้าแก่หลิ่วสะท้อนให้เห็นว่า เขาเป็นทั้งคนยากไร้และเจ้าสัวที่ร่ำรวยความเป็นนักบุญ เถ้าแก่หลิ่ว หรือ อื้อชุนกวง นอกจากจะไม่ลืมกำพืดของตนเองแล้ว เข้ายังรู้จักพออีกด้วย...เราได้เห็นอย่างชัดเจนว่า ความยากลำบากนั้นสร้างคน ส่วนความสุขสบายเกินสมควรมักทำให้มนุษย์ไร้ความหมาย กล่าวสำหรับ พญ.ลลิตา ธีระสิริ เธอได้สร้างปัจเจกชนอย่างนายวาณิชขึ้นมา เป็นมิ่งมิตร เป็นพลังใจ เป็นแง่คิดอันอุดมสมบูรณ์ของมนุษยชาติ