อีซา! กลับมา,อีซา! กลับมา
พี่ร้องเรียกหา เจ้าได้ยินไหม
เขาชื่ออีซา เดินตามหาพี่ชาย
แล้วถูกยิงตาย กลางสายลมแล้ง
ตะแบกดอกนั้น บานแล้วร่วงหล่น
ทิ้งกลีบลงบน แผ่นดินโหยแห้ง
เลือดบนถนน แม้ข้นขื่นแดง
ก็มิเปลี่ยนแปลง ชะตากรรมใด
พระเจ้ากำหนด อนาคตเรา
เดินทางเปลี่ยวเหงา เจ้าอย่าร้องไห้
คืนสู่โลกหน้า อย่างผาสุกใจ
พระเจ้าบอกร่างกาย ไม่ใช่ของเรา
หลังรอยเลือดแห้ง ชะแรงลมฝน
หางนกยูงหม่น ปนกลิ่นแดดเศร้า
เหลือรู้สึกใด ที่เป็นของเรา
ซาบซึ้งนั้นเล่า แปลว่า""เหงาจับใจ""
กาเหว่าหลังห้อง คิดถึงน้องเช่นกัน
มันร้องเพลงหวาน แต่บางวันร้องไห
คอยเหลียวมองทาง อยู่อย่างห่วงใย
อีซาไปไหน ทำไม ไม่กลับมา