งานวิจัยเกี่ยวกับการสืบทอดมรดกวัฒนธรรมดนตรีไทย พ.ศ.2525-2555

ดนตรีไทยมีพัฒนาการจากการอุปถัมภ์ของราชสำนักและชนชั้นนำมาแต่เดิม และมีความสำคัญสืบต่อมาในลักษณะวัฒนธรรมประจำชาติ ภาครัฐจึงให้ความสำคัญในการอนุรักษ์ดนตรีไทยให้สืบทอดเป็นมรดกทางวัฒนธรรม ท้้งนี้การสร้าง "เกณฑ์มาตรฐานดนตรีไทย" ตามแบบแผนของกรมศิลปากร เพื่อเป็นแนวทางการศึกษาดนตรีไทย ประกอบกับการที่รัฐบาลให้ความสำคัญกับการสืบทอดวัฒนรรมประจำชาติ เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนและการสร้างภูมิคุ้มกันทางวัฒนธรรม ส่งผลให้ช่วง 3 ทศวรรษ (พ.ศ.2525-2555) งานวิจันดนตรีไทยส่วนใหญ่มุ่งสืบทอดองค์ความรู้ตามกรอบการอนุรักษ์

อย่างไรก็ตามนับแต่ทศวรรษ 2550 นโยบายรัฐบาลในการผลักดันนำผลงานวิจัยไปใช้ประโยชน์และการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ โดยเฉพาะ "พระราชบัญญัติวัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ.2553" ได้ขยายกรอบความหมายของวัฒนธรรมในฐานะทุนทางเศรษฐกิจและสังคมที่สามารถสร้างมูลค่า นับเป็นจุดสำคัญของการเปลี่ยนผ่านสู่การวิจัยข้ามศาสตร์ ที่เปิดพื้นที่และทิศทางใหม่ใหกับงานวิจัยดนตรีไทย