คนเก่งที่ไม่ถูกเกลียด 12 บทเรียนจากสามก๊ก สู่การเป็นคนใหญ่ที่มีหัวใจ

"คนเก่งมีอยู่เต็มแผ่นดิน แต่คนใหญ่ที่ไม่มีใครเกลียดนั้นหายากยิ่งกว่ามังกร" หากย้อนกลับไปในยุคสามก๊ก ทุกคนล้วนจดจำชื่อขงเบ้งในฐานะยอดอัจฉริยะ จดจำโจโฉในฐานะจอมยุทธ์ผู้ทะเยอทะยาน และจดจำกวนอูในฐานะขุนพลผู้ซื่อสัตย์จนเลือดหยดสุดท้าย แต่เคยสังเกตไหมว่า... • ทำไมขงเบ้งที่ฉลาดที่สุดกลับต้องตายด้วยความอ่อนล้า • ทำไมโจโฉที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกลับถูกด่าเป็นไอ้โฉดในนิทานทุกสำนวน • ทำไมเตียวหุยที่กล้าหาญที่สุดกลับตายเพราะคำพูดของตัวเอง คำตอบไม่ได้อยู่ที่ฝีมือดาบ หรือพิชัยสงคราม แต่อยู่ที่ "การเป็น" มากกว่า "การทำ" หนังสือเล่มนี้ไม่ได้สอนให้คุณเป็นขงเบ้งคนที่สอง เพราะขงเบ้งก็เหนื่อยเกินกว่าจะมีความสุข หนังสือเล่มนี้ไม่ได้สอนให้คุณรวยหรือมีอำนาจ เพราะคนรวยและมีอำนาจที่เรารู้จัก หลายคนนอนไม่หลับทุกคืน แต่หนังสือเล่มนี้สอนให้คุณเป็น "คนเก่งที่ไม่มีใครอยากทำลาย" • ในยุคที่โซเชียลมีเดียทำให้เราอวดเก่งได้ภายในไม่กี่วินาที • ในยุคที่การพูดดัง ๆ และชี้หน้าคนอื่นกลายเป็นไวรัล • ในยุคที่คนมองว่าความถ่อมตัวคือความอ่อนแอ หนังสือเล่มนี้กลับบอกว่า "จงถ่อมลง แล้วเธอจะเหนือกว่า" ผมใช้เวลาเดินทางผ่านเรื่องราวของสามก๊กไม่ใช่เพื่อดูว่าทำไมใครถึงชน แต่เพื่อดูว่า ทำไมใครถึงพ่ายแพ้ ในวันที่เขาควรจะชนะ และพบว่าความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของบุคคลระดับโลก ไม่ได้เกิดจากศัตรูที่เก่งกาจ แต่มักเกิดจาก คำพูดของตัวเอง อารมณ์ของตัวเอง ความไม่รู้จักพอของตัวเอง และ การที่ลืมให้เกียรติคนรอบข้าง ต่างหาก ขงเบ้งเก่งเกินใคร แต่กลับไม่เก่งพอที่จะรักษาสุขภาพตัวเอง โจโฉใหญ่เกินใคร แต่กลับไม่ใหญ่พอที่จะให้อภัยคนอื่น เตียวหุยกล้าเกินใคร แต่กลับไม่กล้าพอที่จะยับยั้งปากตัวเอง และสุดท้ายทุกคนก็แพ้ให้กับคนที่ ควบคุมอารมณ์และวาจาเป็น