กำเนิดระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ

"สิ่งที่เตรียมมนุษย์ในโลกที่ไม่ใช่เผด็จการเบ็ดเสร็จให้พร้อมสำหรับการครอบงำของระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ ก็คือข้อเท็จจริงที่ว่าความโดดเดี่ยว ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นประสบการณ์ที่ไม่อาจนิยามได้ชัดเจน มักเกิดในสภาวะชายขอบทางสังคม เช่น ในวัยชรา ได้กลายเป็นประสบการณ์ประจำวันของมวลชนซึ่งนับวันจะยิ่งมีจำนวนมากขึ้นในยุคสมัยของเรา

กระบวนการอันไร้เมตตาที่ระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จใช้ขับเคลื่อนและจัดตั้งมวลชน ดูเหมือนจะเป็นการฆ่าตัวตายเพื่อหลีกหนีจากความเป็นจริงนี้ "การใช้เหตุผลอย่างเลือดเย็น" และ "หนวดหมึกมหึมา" ของวิภาษวิธี ซึ่ง "จับท่านไว้ทุกด้านเหมือนเครื่องหนีบจับวัตถุ" ดูเหมือนจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายในโลกที่ไม่มีใครซึ่งพึ่งพิงได้ และไม่อาจพึ่งพาอะไรได้

มันเป็นการบีบบังคับจากภายใน ซึ่งสารัตถะมีเพียงการหลีกเลี่ยงสิ่งที่ขัดแย้งกันซึ่งดูเหมือนจะยืนยันอัตลักษณ์ของมนุษย์ที่อยู่นอกทุกความสัมพันธ์กับผู้อื่น มันเอาตัวเขาไปไว้ในสายรัดเหล็กแห่งความน่าสะพรึงกระทั่งในยามที่เขาอยู่ตามลำพัง และการครอบงำเผด็จการเบ็ดเสร็จก็พยายามไม่ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว ยกเว้นในสถานการณ์สุดโต่งของการขังเดี่ยว

ด้วยการทำลายทุกพื้นที่ว่างที่อยู่ระหว่างมนุษย์ และบีบรัดพวกเขาให้เบียดชิดกันแม้แต่ศักยภาพในการสร้างสรรค์ของความโดดเดี่ยวก็ยังถูกทำลายไป"

                                                                                  ฮันนาห์ อาเรนท์