ราชวงศ์ญี่ปุ่น ยุคคามากูระ

ยุคคามากูระ (ค.ศ. 1185-1333) ถือเป็นช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งสําคัญในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น โดยมีลักษณะเด่นคือการเริ่มต้นของการปกครองระบบศักดินาที่จักรพรรดิยังคงดํารงสถานะในนาม แต่มีรัฐบาลทหารที่เรียกว่า คามากูระ บะกุฟุ เป็นศูนย์กลางอํานาจแท้จริง โดยมีโชกุนเป็นผู้กุมอํานาจทั้งทางการเมืองและการทหาร นับเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยที่ชนชั้นนักรบหรือซามูไรมีบทบาทสําคัญอย่างยิ่งต่อสังคมและวัฒนธรรมญี่ปุ่น ยุคนี้ยังเป็นช่วงที่ญี่ปุ่นต้องเผชิญหน้ากับการรุกรานครั้งใหญ่จากกองทัพมองโกลภายใต้การนําของกุบไลข่าน ซึ่งแม้จะล้มเหลวในการโจมตีเนื่องจากภัยธรรมชาติและการป้องกันที่เข้มแข็งแต่เหตุการณ์เหล่านี้ก็ส่งผลต่อความอ่อนแอของรัฐบาลทหารคามากูระและนําไปสู่การเปลี่ยนแปลงทางการปกครองในเวลาต่อมา ในด้านวัฒนธรรมยุคคามากูระได้สร้างเอกลักษณ์เฉพาะตัวให้กับศิลปะและวรรณกรรมของญี่ปุ่น ศิลปกรรมในยุคนี้สะท้อนความเรียบง่ายและความเป็นจริงที่หนักแน่น โดยมีปฏิมากรรมและงานศิลปะที่ทรงพลัง ส่วนวรรณกรรมมีผลงานอันทรงคุณค่าอย่าง เฮเคะ โมโนงาตาริ และบทเรียงความสําคัญ เช่น โฮโจก และ สีเรซูเรงซะ ซึ่งยังคงเป็นที่นิยมและมีอิทธิพลต่อความคิดของผู้คนในยุคต่อมา นอกจากนี้ ศาสนาเซนที่ได้รับอิทธิพลจากจีน และพุทธศาสนาแบบคามากูระซึ่งเผยแพร่ โดยพระเถระที่มีชื่อเสียง เช่น โฮเน็น ชินรัน และมินิเรน ก็เป็นอีกหนึ่งรากฐานสําคัญที่หล่อหลอมจิตวิญญาณของชนชั้นนักรบในยุคนี้