มีดวงดาวสิบดวงอยู่บนท้องฟ้าของผม

ผมเห็นพวกมันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กนักเรียน วันที่โลกยังดูกว้างใหญ่และอนาคตยังเป็นเพียงเส้นทางที่ทอดยาวออกไปไกลสุดสายตา ดาวแต่ละดวงส่องแสงในแบบของตนเอง บางดวงสว่างเจิดจ้า บางดวงเปล่งแสงนุ่มนวล แต่ทุกดวงล้วนอยู่ตรงนั้นเสมอ ราวกับกำลังบอกผมว่า ผมไม่ได้เดินอยู่เพียงลำพัง

เมื่อเติบโตขึ้น เราต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางชีวิต บ้างประสบความสำเร็จ บ้างล้มลุกคลุกคลาน บ้างเดินทางไกลไปอยู่ต่างเมือง ต่างประเทศ แต่ทุกครั้งที่หันกลับมามอง ผมยังเห็นดาวเหล่านั้นอยู่บนฟ้าเสมอ การได้รับรู้ว่าพวกเขายังอยู่ที่ไหนสักแห่ง ยังใช้ชีวิต ยังหัวเราะ ยังเล่าเรื่องราวของตนเองให้โลกฟัง ทำให้ท้องฟ้าของผมไม่เคยมืดเกินไป

กาลเวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน

วันที่ผมเกษียณจากการทำงาน ผมพบว่าชีวิตไม่ได้เร่งรีบเหมือนเดิมอีกแล้ว มีเวลาเงยหน้ามองท้องฟ้ามากขึ้น มีเวลาคิดถึงผู้คนมากขึ้น และมีเวลานับจำนวนดาวบนฟ้ามากขึ้น

จนกระทั่งคืนหนึ่ง ผมหันมองขึ้นไปบนท้องฟ้าผืนเดิม

แล้วพบว่า ดาวหายไปหนึ่งดวง

ไม่มีเสียงใดเตือนล่วงหน้า ไม่มีสัญญาณใดบอกให้เตรียมใจ มีเพียงความว่างเปล่าบนตำแหน่งที่เคยมีแสงส่องประกายอยู่ตรงนั้น

หลังจากคืนนั้น ผมเริ่มสังเกตเห็นว่า ดาวบางดวงไม่ได้สว่างเหมือนเดิมอีกแล้ว แสงของพวกมันดูอ่อนลงเล็กน้อย ราวกับกำลังเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางอันยาวนาน บางดวงยังส่องแสงอยู่ แต่ไม่เจิดจ้าเหมือนวันที่เรายังหนุ่มสาว

และแสงที่หม่นลงเหล่านั้น ค่อย ๆ แทรกเข้ามาในความคิดของผม

พรุ่งนี้จะยังมีดาวทุกดวงอยู่หรือไม่

คำถามนี้ไม่ได้เกิดจากความสิ้นหวัง หากเกิดจากการตระหนักว่า ไม่มีสิ่งใดได้รับสัญญาจากชีวิตว่าจะคงอยู่ตลอดไป ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่ความทรงจำ ไม่ใช่วันเวลา และแม้กระทั่งตัวของผมเอง

บางที วันหนึ่ง ผมอาจเป็นดาวอีกดวงที่หายไปจากท้องฟ้าของใครสักคน

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ผมจึงเลิกนับจำนวนวันที่เหลืออยู่ และหันมาให้คุณค่ากับวันที่ยังมีอยู่แทน

ผมเริ่มออกตระเวนหาเพื่อนๆ ที่ไม่ได้เจอและพูดคุยกันมานาน เริ่มหัวเราะกับเรื่องเก่า ๆ ที่เคยคิดว่าไม่มีความหมาย เริ่มกล่าวคำขอบคุณกับมิตรภาพที่เคยคิดว่าจะมีอยู่ตลอดไปโดยไม่ต้องเอ่ยถึง

เพราะเมื่อมองย้อนกลับไปแล้ว สิ่งที่ทำให้ชีวิตของเราส่องสว่างมาโดยตลอด อาจไม่ใช่ความสำเร็จ ตำแหน่ง หรือทรัพย์สินใด ๆ

แต่อาจเป็นเพียงดวงดาวไม่กี่ดวงบนท้องฟ้า

ที่เคยเดินทางเคียงข้างกันมา

และยังคงส่องแสงให้แก่กัน

ตราบเท่าที่เรายังมองเห็น และ

"เราไม่เคยรู้เลยว่าคืนไหนจะเป็นคืนสุดท้ายที่เราได้เห็นดาวครบทุกดวงบนท้องฟ้า จนกระทั่งคืนหนึ่ง เราเงยหน้าขึ้นมอง แล้วพบว่า ความมืดขยายเพิ่มขึ้นจากดาวที่หายไปอีกดวงบนฟ้านั้น"