การประสานเสียงโครมาติก (CHROMATIC TONAL HARMONY)

การใช้ เสียงโครมาติก

เป็นเทคนิคการประพันธ์เพลงที่แทรกเสียง และคอร์ดไดอะโทนิกหลักเข้ากับเสียงอื่นๆ ใน บันไดเสียงโค รมาติก กล่าวอย่างง่ายๆ คือ ในแต่ละอ็อกเทฟ เพลงไดอะโทนิกจะใช้โน้ตที่แตกต่างกันเพียงเจ็ดตัวเท่านั้น แทนที่จะเป็นสิบสองตัวที่มีอยู่ในแป้นเปียโนมาตรฐาน เพลงจะเรียกว่าเพลงโครมาติกเมื่อใช้โน้ตมากกว่าเจ็ดตัวนี้

เมื่อระบบเสียงเริ่มขยายตัวในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่สิบเก้า โดยมีการทดลองผสมผสานคอร์ด คีย์ และเสียงประสานแบบใหม่ๆ บันไดเสียงโครมาติกและการใช้โครมาติกจึงแพร่หลายมากขึ้น โดยเฉพาะในผลงานของริชาร์ด วากเนอร์เช่น โอเปราเรื่อง " ทริสตันและอิโซลเด " การใช้โครมาติกที่เพิ่มขึ้นมักถูกอ้างถึงว่าเป็นหนึ่งในสาเหตุหลักหรือสัญญาณของการ "ล่มสลาย" ของระบบเสียง ในรูปแบบของการเพิ่มความสำคัญหรือการใช้งานของ:

โหมดผสม

โทนนำ

การกำหนดโทนเสียงของแต่ละขั้นโครมาติกและพื้นที่คีย์รอง อื่นๆ

พื้นที่ปรับเปลี่ยน

การจัดกลุ่มแบบลำดับชั้นของชุดสี เช่นของGeorge Perle

การใช้คอร์ดที่ไม่ใช่คอร์ดโทนัลเป็น "คีย์" / "สเกล" / "พื้นที่" โทนัล เช่นคอร์ดทริสตัน