เศรษฐกิจอธิปไตยจากเบรตตันวูดส์สู่สถาปัตยกรรมเศรษฐกิจพหุขั้ว

หนังสือเล่มนี้ชวนตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ รัฐ และ "เวลา" ในโลกสมัยใหม่ที่เวลาไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่แห่งการอยู่อาศัยอีกต่อไป แต่ถูกแปรสภาพเป็นทรัพยากรที่ต้องถูกบริหารจัดการและเร่งรัดเพื่อสร้างผลผลิต เมื่อรัฐและระบบเศรษฐกิจบีบเค้นให้เราต้องใช้ชีวิตอยู่กับการเติบโตที่ไม่มีฤดูกาลและการหยิบยืมอนาคตมาใช้ผ่านระบบหนี้ การดำรงอยู่ของมนุษย์จึงถูกพรากจังหวะชีวิตที่แท้จริงไป จนนำไปสู่สภาวะที่รัฐและปัจเจกไม่สามารถหยุด รอ หรือเลือกจังหวะชีวิตของตนเองได้ ท่ามกลางกระแสการเร่งรีบที่ดูเหมือนจะไร้ทางออก ผู้เขียนไม่ได้นำเสนอโมเดลการปฏิวัติที่ยิ่งใหญ่ แต่ต้องการเปิดพื้นที่ให้เรากลับมาทบทวนว่า เราจะสามารถออกแบบการอยู่กับเวลาโดยไม่ถูกบีบคั้นได้หรือไม่ หนังสือเล่มนี้ชี้ให้เห็นว่าอธิปไตยที่แท้จริงอาจไม่ใช่เพียงอำนาจสั่งการ แต่คือความสามารถในการดำรงอยู่ได้โดยไม่ถูกบังคับให้เร่งตามจังหวะของผู้อื่น ท้ายที่สุดแล้ว การไม่หยุดตั้งคำถามต่อกงล้อแห่งเวลา และการพยายามทวงคืนจังหวะชีวิตของตนเองกลับมา อาจเป็นรูปแบบหนึ่งของการเมืองที่ลึกซึ้งที่สุดที่มนุษย์จะพึงกระทำได้ เพื่อเตือนใจว่าเรายังมีตัวตนอยู่ท่ามกลางโลกที่พยายามผลักให้เราไหลไปอย่างไม่หยุดยั้ง