ประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมตะวันออก (HISTORY OF EASTERN ARCHITECTURE)

การศึกษาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมตะวันออก ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ จนถึงช่วงก่อนสมัยใหม่ โดยศึกษาในเงื่อนไขของประวัติศาสตร์ตามเนื้อหาสาระและประเพณีการแสวงหาคุณค่าและความหมายแห่งความสัมฤทธิ์ผลของการสร้างสรรค์ในงานสถาปัตยกรรมตามเกณฑ์กําหนดในกรอบโครงของ “การออกแบบหรือกระบวนการออกแบบ” และ“กระบวนการทางการช่าง” เป็นสําคัญ เพื่อสร้างความเข้าใจต่อการเกิดขึ้นและพัฒนาการของงานสถาปัตยกรรมบนพื้นฐานอารยธรรมตะวันออก ได้แก่ สถาปัตยกรรมอินเดีย สถาปัตยกรรมลังกา สถาปัตยกรรมพม่า สถาปัตยกรรมเขมร สถาปัตยกรรมจาม สถาปัตยกรรมชวา ทั้งในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับคติความเชื่อ เงื่อนไขทางสภาพแวดล้อมทางกายภาพ สังคมและวัฒนธรรม และเทคนิควิทยาการของแต่ละยุคสมัย รวมถึงรูปแบบของสถาปัตยกรรมแบบต่างๆ ตลอดจนศัพท์เฉพาะทางสถาปัตยกรรม